Gülhan Yılmaz

Ashabı Güzin Peygamber Halkası

HAZRETİ EBU BEKİR (r.a.) Ebu Kuhafe oğlu, tarihte ilk halİfe Peygamberin soyuyla birleşiyor Mürre’de Fil olayından iki yılın sonrası doğdu Allah’ın habibine, nebisine dost oldu. Temiz ruhuna iman şimşek gibi inmişti Abdülkabeydi adı Abdullahla değişti. Hem ilk Müslümanlardan Rasulü doğrulayan Hem sıranın başında yetişkin erkek olan. Yemen taraflarına bir yolculuk yapmıştı Dönüşündeyse onu müşrikler karşıladı. Ebu Cehil dedi ki: “Muhammed Nebi oldu! Reddetti dinimizi, iddiaya kalkıştı!” Ebu Bekir koşarak gidiyordu Resul’e Sordu “Doğru mu bunlar, neler olup bitiyor?” Nebinin dudağında beliriyor tebessüm: “Bunlar doğrudur tabi!” cevabını veriyor. Ebu Bekir, bir insan sarrafı karşısında O yüz, o ses, o bakış. O tavırlar, o eda! Kulakları duyuyor en güzel cümleleri: “Allah birdir ve ben de Nebi onun yolunda” Sormuyor neden, niçin. Nasıl bilmez o gönül. Onun önünde şimdi hakikati görmüş Gül. Ne bir hüccet arıyor, ne senet ne de ispat. Hepsinin de üstünde uçan ruhu bin kanat

Alemlere Rahmet Hazreti Muhammed Şiirleriyle Siyeri Nebi

Seçilmiş insandı o ahlakı ikmal için /Muhammed Mustafa ki aleme rahmet gelsin. “Beni terbiye etti Rabbim, ne hoş terbiye!”/Numune i tekamül yed-i kudret işiyle. Katı kalpli olsaydı sever miydi insanlar?/Hatta ona ram idi bitkiler ve hayvanlar. Sözleri ve işleri hayır, fazilet için,/Asla uğraşmamıştı saltanat kurmak için. Ashabıyla her daim dertleşen nebiydi o,/Tatlı sohbetler eden, gönle barınaktı o. Aile efradını hiçbir zaman üzmedi,/Cimriliği, pisliği, tembelliği sevmedi. Vefası pek yüksekti, hep hayırla anardı,/Ona yardım edeni katiyen unutmazdı. Kur’an övüyor onu muhkem ayetleriyle,/Kimse erişemez ki bu çok üstün payeye. “Üstün bir ahlakın var” buyurdu ona Rabbi,/Yemin ile söyledi, yok ki daha ötesi.