Bihruz Bey bir Osmanlı paşasının oğludur. Evde özel hocalardan yarım yamalak bir eğitim görmüştür. Alafrangalığa özenir, süsü, gösterişi sever. Şık giyinir, şımarıktır. Her fırsatta az buçuk bildiği Fransızcasıyla terziler, ayakkabıcılar ve garsonlarla konuşur. Böylece Batılı olduğunu sanır.

Pahalı yerlerde arabasıyla gezer. Birgün Çamlıca tepesine çıkar. Güzel bir arabada sarışın, kibar görünüşlü bir kız görür. Hemen ona aşık olur. Ertesi hafta yine oraya gider. Binbir özenle yazdığı mektubu kızın arabasına atar. Fakat o günden sonra onu bir daha göremez. Yemeden içmeden kesilir, zayıflar. Arkadaşlarından Keşfi Bey aşkını öğrenir. Ona kızın öldüğünü, ailesini yakından tanıdığını, bir de ablası bulunduğunu söyler. Bihruz Bey bu yalana inanır.

Bihruz Bey'in aşkı yavaş yavaş azalır. Şehzadebaşı'nda dolaşırken, tutulduğu kıza rastlar. Fakat onun sevgilisi değil ablası olduğunu düşünür. Güçlükle kadının yanına yaklaşır, kız kardeşine olan aşkından söz eder. Mezarın yerini sorar. Kadın kahkahalarla güler. Bihruz Bey onunla nerede karşılaştığını açıklar ve kızkardeşi bulunmadığını söyler. Kahkahalar atar. Bihruz Bey düştüğü kötü durumdan kurtulmak ister. Utanır sonra, bir yolunu bularak oradan ayrılır. Babasının vefatından sonra büyük bir servete konar, bu pahalı ve özentili yaşamıyla tam bir mirasçıdır.

Arabası ile gezmek onun için öyle bir hal almıştır ki, soğuk kış günlerinde ya da yazın kavurucu sıcağında günün yirmi dört saatini arabasında geçirir. Bu arada pahalı arabasının bir hayli yüklü taksitlerini elindeki köşkleri satarak ödemiyor haftanın birkaç günü Mösyö Piyer'den aldığı Fransizca dersleri, belki tahsil hayatının yegane bölümüdür. Yarım yamalak bilgisiyle, olur olmaz yerlerde kullandığı diliyle, Fransız uşak Mişel'in bile zaman zaman anlamadığı bir konuşması vardır. Amacı, arabasıyla ve markalı kıyafetleriyle göz boyamak beğenilmek, ve kendisine hayranlık duydurmaktı. Şehrin eğlence yerlerini dolaşıp gezmekten başka işi yoktu...